Niemand vindt dit leuk

Er was geen enkele reden om niet gelukkig te zijn. Dit was immers waar ze altijd van gedroomd had: veel vrienden, veel mensen die haar zagen, die haar leuk vonden, die haar mooi vonden. Ze stond in de spotlights, vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week. Ze moest nadenken hoe ze dingen zou zeggen, welke foto’s wel en niet gepubliceerd konden worden. Roem verging snel als ze niet uitkeek. De lichten mochten niet dimmen, de spotlights nooit uitgaan. Ze moest leuk blijven, grappig blijven; ze moest in beeld blijven. Zag iemand haar? Ja, toch?

Ook haar vrienden hadden het helemaal gemaakt. Zij zag hen ook, zoals zij in de spotlights stonden. Als zij die avond een pizza aten, kon de hele wereld het binnen luttele seconden weten. Foto’s en video’s van hen, hun vrienden en familie werden geregeld gepubliceerd. Aan alles was het te zien: hun leven waren, net als het hare, meer dan geslaagd. Spotlights verdragen de duisternis niet.

Steeds meer twintigers – jongeren, studenten, zeg maar mensen zoals ik – storten in, krijgen een burn-out: zij zijn letterlijk opgebrand, uitgeblust. Zij zijn bezweken onder de aanhoudende, zware last van het zien en gezien moeten worden; het moeten presteren op elk gebied van je leven waarin alles lekker moet gaan: studie, relaties, werk, hobby’s. Volgens Gerrit Breeuwsma, docent ontwikkelingspsychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen, zijn wij, twintigers, opgegroeid met de boodschap: “Je hebt alle kansen, maak wat van je leven!” Op elk vlak van je leven moet je je ding doen en jezelf optimaal ontplooien. De samenleving is echter niet zo maakbaar gebleken, maar eerder vluchtig: een baan is niet meer zo vanzelfsprekend, een vast contract evenmin en ook relaties zijn niet per definitie langdurig en stabiel. Internet is overal en daarmee is onze studie en ons werk ook overal. Daar komt nog de druk bij van sociale media waarin we ons steeds van onze allerbeste kant moeten laten zien: de mooiste foto’s, de grappigste gebeurtenissen, de beste verhalen. De lelijke foto’s untaggen we. Van de eenzame momenten maakt niemand een foto. Zien en gezien worden, oordelen en geoordeeld worden, het is een zwaar juk om altijd gelukkig en succesvol te moeten zijn, voor ieders ogen.

Henri Nouwen raadt aan om de stilte op te zoeken als tegenwicht tegen alle herrie, alle oordelen, alle verwachtingen die bijna non-stop via onze zintuigen tot ons komen. In Alles Nieuw schrijft hij:

Zodra we alleen zijn, komt de innerlijke chaos in ons naar boven. Deze chaos kan zo verontrustend en zo verwarrend zijn, dat we haast niet kunnen wachten om weer druk te zijn. Een rustige kamer binnengaan en de deur dichtdoen betekent daarom niet dat we met die deur ook gelijk onze innerlijke twijfels, bezorgdheden, angsten, nare herinneringen, onopgeloste conflicten, gevoelens van boosheid en impulsieve verlangens afsluiten. In tegendeel – wanneer we de afleiding van buiten hebben weggedaan, komen we vaak onze innerlijke afleidingen tegen. We gebruiken vaak die afleidingen van buiten om ons te beschermen tegen de innerlijke geluiden. Dat maakt de discipline van alleen kunnen zijn des te belangrijker.

“Plaats hier een nieuwe update,” zei het lege vakje op Facebook.
“Eenzaam,” typte ze.
Niemand vindt dit leuk.

About these ads

4 thoughts on “Niemand vindt dit leuk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s